Kunstgebouw werkt samen met Waag Society, Mijn Kind Online, Ranj en Codename Future aan SplitsZ!, een game over mediawijsheid. Bericht sprak met Geeske Steeneken, directeur van Codename Future, één van de partners. Wat is Codename Future en wat is hun rol?

‘Codename Future is een educatieve uitgeverij. We maken digitaal educatief materiaal voor het voortgezet onderwijs. We proberen daarbij de onderwerpen dichtbij de belevingswereld van jongeren te brengen. Onze opdrachtgevers zijn zo’n beetje alle ministeries maar ook organisaties als het Wereld Natuur Fonds en het Rode Kruis.’

Waarom doet Codename Future mee aan SplitsZ!?
SplitsZ! past bij onze doelstellingen. In al onze projecten proberen we een combinatie te maken tussen wat jongeren in hun vrije tijd ervaren en wat ze op school meemaken. Waarbij we natuurlijk nooit vergeten dat school niet hetzelfde is als vrije tijd en vice versa! We zijn daarbij van mening dat het bij web2.0 toepassingen zo is dat als we jongeren daarin niet opleiden, dat ze dan achterlopen ten opzichte van jongeren die dat wel geleerd hebben. Om een voorbeeld te geven: als je je goed kunt profileren op Hyves, weet je ook hoe je je moet profileren op de professionele netwerksite LinkedIn. We willen met SplitsZ! de jongeren online burgerschap aanleren.
Dat past bij onze doelstelling: leren is voor nu, niet voor later!

Wat is de rol van Codename Future?
Codename Future doet de eindredactie op de lesopdrachten, heeft het didactisch concept ontwikkeld en is verantwoordelijk voor de uitrol op de scholen.

Wat is SplitsZ! eigenlijk?
SplitsZ! gaat over de risico’s van internet, maar ook over hoe je beroemd kunt worden. Bijvoorbeeld de operazanger Paul Potts uit Britain’s Got Talent is door Youtube niet alleen in Engeland beroemd geworden, maar in de hele wereld. Daarnaast gaat het ook over de discussie over het gephotoshopte model van Ralph Lauren. Maar de boodschap is niet: internet is allemaal gevaarlijk, het gaat vooral over wat zijn de mogelijkheden, hoe kan je het gebruiken?

De game SplitsZ! bestaat uit 6 gamesessies en 6 verwerkingsopdrachten. Er zijn dus zes levels. Als de leerling start in de game kan hij uit drie rollen kiezen: marketing guru, manager, verslaggever of ster. Je taak in de game is: jezelf populair maken, groter worden.
Hieraan ga je aan het bouwen door te produceren, promoten, evalueren en verslaan. 

De doelstelling van de game is jongeren opleiden tot verantwoorde en vaardige online burgers die het Web2.0 gereedschap op een goede, verantwoorde en creatieve manier weten te gebruiken. Volgens Steeneken is het project SplitsZ!  een spannend samenwerkingsverband. ‘Het zijn allemaal clubs die erg zelfverzekerd zijn op onderwijsgebied. Dat maakt dat we het maximale eruit kunnen halen.’

SplitsZ! wordt ook geëvalueerd door een onderzoek, wat hoop je dat eruit komt?
Je moet je tegenwoordig steeds meer bewijzen in het onderwijs. Wat is de toegevoegde waarde van je project? . Waarom moet het gemaakt worden?Waarom is het er? Evidence based learning wordt steeds belangrijker. Wat zijn de effecten van de manier waarop we iets leren? Het onderzoek vormt daarbij een soort bewijslast, maar het zal maar een stukje laten zien van hoe je zou kunnen leren en wat de effecten daarvan zijn. Scholen zijn steeds meer gedwongen na te denken over leermiddelenbeleid, dus het aanbod moet steeds meer worden gekwalificeerd.

SplitsZ! gaat over nu!
Steeneken heeft voor het eerst het gevoel: SplitsZ! gaat over nu! Dat blijkt ook hoe de projectpartners omgaan met ‘nieuwe’ media in dit project. ‘Bijvoorbeeld door het gebruik van Twitter: Remco Pijpers van MijnKindonline vroeg op zijn Twitter account of er mensen zijn die willen meelezen met de factsheet over SplitsZ!. Binnen een dag had hij vijf reacties van mensen die mee willen kijken.

Wij doen nog ‘spastisch’ over de techniek, maar voor kinderen is het allemaal doodgewoon. Als ik vertel aan een jongere dat als ik vroeger bij mijn vriendje wilde slapen gewoon naar huis belde met het bericht dat de treinen niet rijden, krijg ik als antwoord: checkten je ouders dan niet op internet of dat echt waar was?

De techniek is dus voor hen volkomen normaal, maar ze weten nog niet altijd goed hoe je het gebruikt. Je zou bijna naast een autorijbewijs en een brommerrijbewijs misschien ook een digitaal rijbewijs moeten hebben. De leerlingen moeten echt nog leren om informatie op waarde te schatten. Maar moeten ook leren hoe je je profiel gebruikt, hoe presenteer je jezelf? Waarom is het niet handig om een bezopen foto van jezelf online te zetten? Dit soort dingen leren ze wel in de klassituatie en niet online. Die wisselwerking, die zoektocht, vind ik interessant.’